Het verhaal wordt verteld door de oudste zoon Willem, die tijdens de bezettingsjaren nog ‘in de box’ zat en deze spannende periode dus onbewust meemaakte. Zijn vroegste herinneringen gaan terug naar het laatste oorlogsjaar, toen hij op de schouders van zijn vader de bevrijding in het naburige Hoogeveen meemaakte en de sfeer proefde van een land dat van een wrede bezetter was bevrijd.
Nu, vijfentachtig jaar na zijn geboorte, vertelt de auteur hoe zijn vader als huisarts zijn praktijk voerde en bijdroeg aan het artsenverzet tegen het gedwongen lidmaatschap van de Nazi-georiënteerde Artsenkamer. Hiermee wilde de bezetter maatregelen op medisch gebied doordrukken, zoals het doorvoeren van de rassenleer met als consequentie het wegvoeren van krankzinnigen en zieken, en de sterilisatie van gezonde mensen. Door dit verzet werden vele artsen gearresteerd. Ook na zijn kampperiode maakte hij hachelijke momenten mee. Ondanks het verbod werd hij behandelend huisdokter voor een aantal zieke Joodse onderduikertjes.
Evenals zijn vader werd Willem arts, en specialiseerde zich tot gynaecoloog. Na zijn pensionering maakte hij carriere als auteur.
* Over het dementieproces van zijn vrouw schreef hij twee boeken:
Gooi me niet weg en Ken je me nog.
* Over zijn deelname aan de Elfstedentocht in 1963 schreef hij: De eenzame schaatser.
* Over zijn werkzame leven als gynaecoloog verscheen: Gelieve u te ontdoen van hoed, korset en directoire.
Volgende week interviewt Roelof Koopman Willem Brouwer over dit boek en zijn herinneringen aan deze periode.