We zijn in de kerk en thuis misschien ook wel met bijbellezen met de verhalen over Jezus lijdensweg bezig, de “40 dagen tijd” Wat een tijd voor Pasen- In Mattheus 4 lees je er van. Bijvoorbeeld. Jezus in de woestijn. Als kind vond ik het altijd al griezelig en verdrietig, je leest van de duivel en honger en broodjes. Toen kwam de beproever op Jezus toe!
Zelf rekende ik als kind er mee vooral dat het wel gestormd zal hebben in de woestijn. Ik weet nog van 1953, de watersnood in Zeeland. Dit soort verhalen juist ook over Jezus lijden en sterven ‘voor ons’ zeggen, belijden we erbij… Hoe zie je dat nou. Soms lijkt het wel een bekende regel- uit het hoofd geleerd “enzo—“ Mag je ook vragen, zeggen Ja ok. die oude verhalen Hoe raakt je dat.
Misschien komt het wel doordat ik dezer dagen begrepen heb dat ik niet meer uit preken ga- leeftijd- gezondheid- leven. Maar toch juist nu: de weg van de hoop….. Voortdurend. Hoe raakt je het.
Voortdurend moet ik terugdenken aan 52 jaar geleden. Mijn eerste preken. De weg van de hoop? Maar…. maar die eerste nacht voor de eerste preek in Colijnsplaat in Zeeland waar ik dominee zou worden. De dreiging was: zouden we verdrinken in het geweld van een enorme storm? Hoe en wie overleeft het? Je zal aan Jezus denken in de woestijn die daar ook als beginneling stond. En nu?
Alle stormen van geweld, alles wat je hoort en ziet op tv. En ja, we kennen het verhaal van Jezus in de woestijn – zijn lijdensweg. Hoe diep gaat het bij Jezus? Maar jij en ik, hoe leef je, hoe overleef je? Hoe spiegelt jouw leven? Je staat verbaasd te kijken. Dit woestijn verhaal. Het gaat alle “gewoon”te boven. Jezus en de duivel en de honger en de dorst en de pijn en straks het kruis.
Eigenlijk is dit toch wel een beetje te erg allemaal. Wat herken je?
Ik aarzelde: wel of niet het verhaal van de barometer aan jullie te vertellen? Of herken je toch iets van het volgende verhaal van de barometer? Ken jij ook verhalen van hoop? Voor wie niet zo bekend is met een barometer? Je ziet onderaan de barometer, daarboven de hygrometer en daarboven de thermometer. Zo kom je een beetje via een zijweg binnen in het bijbelverhaal.
Het verhaal van Matteus is eigenlijk erg zwaar, spannend en angstig. Als je zoals Jezus, als je zo je weg moet gaan met de duivel en de dreiging en de bedreiging op leven en dood. Tjonge, je zal als beginneling in het koninkrijk op reis moeten gaan. Dit verhaal van en over Jezus heeft me altijd heel erg geraakt. Als je beginnen moet in het koninkrijk van God bezig te zijn…. Dreiging, spanning, kijk het is net een barometer. Je denkt terug, je overdenkt, dienaar des Woords inmiddels 52 jaar. Met het beeld van de barometer die op mijn studeerkamer hing.
Alles wat je tegen kan hebben. De barometer: tegenwind, storm, onweer, watersnood, honger, pijn, domheid. Hoe vond je je weg? Jij, ik in de grote opdracht van de Heer? Hoe, ga je als de wijzer op de barometer van storm tot dreiging tot ja tot hoop om? Maar jij en ik, we hebben een weg te gaan die niet altijd zonovergoten is. De barometer is in die 52 jaar altijd meegegaan. De eerste keer dat ik in Colijnsplaat zou preken zijn we bijna allemaal verdronken. Die enorme storm woedde en beukte de kust van Noord Beveland. Zou het weer als in 1953 zijn?
De buurvrouw zei “Als de houten schotten aan de dijk het niet houden, neem een voorraad mee, eten, drinken en iets om melk mee warm te maken en zo, en nu bidden”. De nacht was verschrikkelijk. Een elektrisch kacheltje boven gezet… Ach, de nacht zijn we doorgekomen, steeds kijkend op de barometer of de barometer zou bewegen. De buurvrouw zei ’s morgens “Buurman nog eens wat, behalve bidden, neem voortaan een petroliestel mee.”Het eerste wat vervalt is de elektriciteit immers!
Ach geloven is ook een diepe weg net als die barometer – op weg naar bestendig. De barometer die op het juiste moment begon te stijgen. Hoop! De barometer is nog altijd het teken en zegel van Hoop in de flat aan de Carstenswijk in Elim. Ds. A.P. Heiner.